Cape Pioneer: een rollercoaster die nooit verveelt

Startplaats Wilderness is een fraai stranddorpje met vele witte huisjes aan de Indische Oceaan. We worden hier duidelijk verwacht, want de startboog staat al op. De inschrijving verloopt vlekkeloos, laat ons hopen dat dit de trendsetter mag zijn voor de rest van de week.

Rit 1 Wilderness – Louvain (84 km – 2190 hm)

De start op de eerste dag is altijd een beetje speciaal. Bij alle rijders slaat de nervositeit toe. We zwaaien de volgers uit en beginnen er stipt om 8u aan. We starten net voor het hotel en volgen een drietal kilometer de neutrale wagen. Op de briefing hebben we begrepen dat deze openingsrit de eerste keer gereden wordt en qua inspanning de queen stage evenaart – zoniet overtreft. Men fluistert zelfs dat qua inspanning al 30% van de Cape Pioneer achter de rug is als deze rit afgewerkt is. Dat belooft dus!

Tot aan de eerste stop rijden we parallel met de Indische Oceaan over brede gravelwegen. De eerste klim komt er na 15 km aan en gaat door tot aan het waterpunt. Zoals gebruikelijk voelt het volledige peloton zich in optima forma en de snelheid ligt hoog, zoniet te hoog, iets wat je later cash betaalt. Danny mag zichzelf hierbij rekenen; ik blijk een te sterke partner te zijn. Ik pas me uiteraard aan zodat het voor hem ook aangenaam blijft.

Na het tweede waterpunt klimmen we over singletracks met veel stenen door het struikgewas. Bij Danny slaat een kramp toe, die de rest van de rit onze prestaties beknot en ons alarmeert dat de aanpak anders moet. Een lagere gemiddelde hartslag dringt zich op.

Bij het bereiken van het derde grote waterpunt zien we plots de steen staan met de vermelding ‘Duivelskop’. Gezien het profiel en het parcours dat we reeds achter de rug hebben, dachten de meesten onder ons dat we dit onding reeds aangevat waren. Niets is minder waar, de beklimming van een 8-tal kilometer komt er nu nog aan. Een onding niet alleen qua hellingsgraad, maar ook qua ondergrond. Een totaalplaatje van los grind, grote knuisten en deftige opstappen! Iets voor de krachtpatsers.

De kleinste versnelling wordt door iedere amateurrijder aangesproken, maar dat is een garantie om door te spinnen op het grindpoeder en de stenen knikkers. Miserie. In onze golf staat ca 90% van de rijders te voet. Tot boven stappen neemt je minstens 1 à 2 uur in beslag. Ik kan gelukkig de volledige klim rijden, maar onderweg stop ik een paar keer om Danny de kans te geven terug te komen. De complimenten die je krijgt van de mensen die te voet staan en inhaalt geven de burger moed.

Als beloning krijgen we een snelle afdaling naar Louvain over brede schotterwegen vol met losse stenen. Danny loopt met zijn fully uit op mij, ik ga al ‘knotsend’ de berg af op mijn hardtail. We brengen na aankomst de fiets onmidellijk naar de bikeservice die trouwens uitstekend geregeld is.

We zijn twee dagen te gast op een werkende boerderij met camping, lodges inclusief grote trouwzaal, terrassen, tenten, zitzakken, … Mooi, en de perfecte plaats om een organisatie zoals de Cape Pioneer te huisvesten. De zonsondergang met zicht op de bergen is prachtig.

Rit 2 Louvain – Louvain (82 km – 1800 hm)

De rit is ingekort omdat een stuk te nat ligt door water dat uit de bergen gestroomd is. Voortgaand op de briefing willen ze ons het geploeter besparen, en niemand lijkt daarover te klagen. Geen wintertoestanden dus zoals wij in onze toertochten kennen.

Vandaag geen asfalt, maar wel 4×4 landwegen en veel dirt roads met zeer strakke wind. In de eerste 10 kilometer trekt Danny zijn ketting door en verliezen we vrij veel tijd omdat de nieuwe SRAM-quick link moeilijk koppelt. Er komt een tweede link aan te pas die wel onmiddellijk ineen klikt. Halfweg de rit breek ik zelf nog een spaak in het achterwiel; met een tie wrap binden we deze vast om snel weer verder te kunnen. Gelukkig blijft dit zonder verdere gevolgen of schade in de rest van de rit.

Na het herstel van de ketting bevinden we ons in de op twee na laatste positie. De rest van de dag wordt een inhaaljacht. Aan de bevoorradingen wordt de tijd tot een minimum beperkt en in de stukken tegenwind neem ik Danny op sleeptouw en halen we verschillende teams in.

Vlak voor de finish in Louvain krijgen we zowaar nog een singletrack. Het echt genieten blijft even achterwege omdat de koude mist over de bergen komt gerold en ons doet rillen. Het gaat op en af over een harde ondergrond en over een 4 x 4 track vol stenen dalen we af naar de finish.

Een van onze landgenoten komt in aanraking met een losse steen en verliest de controle over het stuur van zijn fiets. De kleinste stuurfout wordt cash betaald. Hij wordt naar de kampplaats gebracht waar gekneusde ribben het verdict zijn.

Rit 3 Louvain – Oudtshoorn (92 km – 1450 hm)

Wij liggen in ons warm bed in het huisje, maar tijdens de nacht horen we af en toe de wind gieren door het dal. Onze gedachten gaan uit naar de rijders die in een tentje slapen. Bij het ontbijt bevestigt iedereen dat de wind hun een koude nacht in de tent en slaap heeft gekost. Ondanks de koude temperaturen en forse wind begint de dag mooi. De zon is reeds volop van de partij wanneer we om 6u30 gaan ontbijten in de trouwzaal op het domein.

We nemen de start en rijden door de vallei en kruisen de ‘national’ om daar te starten aan onze beklimming, de grootste vandaag. Het is een aaneenschakeling van verschillende 4×4 wegen met veel stenen. Er zitten steile stukken in waarbij je op de punt van het zadel moet schuiven. We weten allemaal dat een te kleine versnelling quasi altijd resulteert in een spin op de losse keien waardoor heel veel mensen te voet staan. Iemand net voor je stapt af en je hebt geen schijn van kans meer om nog te kunnen bijsturen en manoeuvreren. Gelukkig lukt het ons goed en kunnen we bijna alles rijden.

De landschappen zijn werkelijk fenomenaal mede door de belichting van het zonnetje. Dit doet werkelijk iedereen deugd. Er zitten ook een paar stukken vers gezaaid land in dat we door moeten. De losse grond met de vuistgrote stenen bolt zeer stroef. Voor de rest is de rit een aaneenschakeling van eindeloze dirt roads en 4×4 tracks.

Na een alweer leuke rit – helaas zonder veel technische passages – rollen we het stadscentrum van Oudtshoorn binnen. De aankomstboog staat midden op het rugbyveld van een school. De school is leeg omdat het hier spring break is. Onze massage wordt zowaar gegeven in één van de klassen van de lagere school.

Rit 4 Oudtshoorn – Swartberg Pass (93km – 2200 hm)

Vandaag staat de langverwachte klim naar de Swartberg Pass, die de voorbije dagen vaak aan bod kwam tijdens gesprekken, op het programma. Na de openingsrit is dit aangekondigd als de queen stage waar iedereen opnieuw vol spanning naar uitkijkt. De tijd wordt afgeklokt boven op de top van de Swartberg. We vertrekken op de school in Oudtshoorn en geneutraliseerd worden we tot buiten de stad gebracht om daar de wedstrijd aan te vatten.

Het eerste deel van de rit is eigenlijk nog vrij vlak en loopt door een landbouwlandschap. Het peloton rekt zich snel uit en de snelheid loopt flink op! De kilometers vorderen maar de hoogtemeters niet. Het venijn zit hem vandaag dus in de staart!

Alles samen lopen de hoogtemeters flink op, zodat we voor de finale dirt road klim naar de top van de Swartberg Pass nog maar 700 hoogtemeters dienen te overwinnen. De laatste 3 km is er geen rust meer en flirten we met stijgingspercentages van 15%. Danny krijgt het moeilijk en ik moedig hem aan met de woorden “Het zijn de laatste meters, geniet ervan” en “Pain is temporary, victory forever.”

Tijdens de klim worden we onophoudelijk aangemoedigd door snellere mountainbikers die al terug naar beneden rollen. Het geeft je zowaar veel moed om verder te ‘stampen’. Boven trekken we, na de obligatoire foto‘s met het naambord op de top, snel onze warme trui en windstoppers aan om de terugweg aan te vatten.

Met een rotvaart dokkeren we naar beneden op dezelfde dirt road waar we net naar boven klommen. Iedereen moet links houden en er is bovendien nog wat auto- en busverkeer naar de uitzichtpunten op de top. En ja, er zijn nog veel teams naar boven aan het klauteren die we natuurlijk op onze beurt ook luidkeels moed proberen in te pompen. Later bleken er ook nog mensen te zijn afgehaakt net vóór de beklimming.

Wanneer we opnieuw aankomen aan de tweede bevoorrading, die voor de finishers tevens dienstdoet als base camp, zitten we beschut tegen de wind en doen de zonnestralen superveel deugd. We worden beloond met een overheerlijke lunch op de ‘braai’. We verorberen het broodje kip met smaak! De fietsen worden afgegeven en ingeladen in de vrachtwagen om terug naar de kampplaats gebracht te worden. Wij rijden de 30 à 40 km naar Oudtshoorn terug met de bestelwagen van ons supportersteam. Alle andere deelnemers gaan mee met de grote bus.

Rit 5 Oudtshoorn – Oudtshoorn (65 km – 1110 km)

Het laatste startschot is gegeven. Om het schoolterrein te verlaten moeten we een kleine helling omhoog, en dat voelt voor Danny zwaar aan, alhoewel het niets voorstelt met wat we nog te verwerken krijgen. We snorren langs aardewegen en gaan over naar 4×4 tracks. We krijgen zowaar nog wat singletracks voorgeschoteld met een wat hoger technisch gehalte. Verscheidene teams die we hebben moeten laten gaan in het begin van de rit, kunnen we bij de eerste moeilijke passage zowaar plotsklaps inhalen. Dit ligt ons. Nog iets verder krijgen we opnieuw een korte, zeer nijdige technische en steile klim waar we met de nodige balancering en vaardigheid weer een aantal teams voorbij gaan (en ja er volgt nog meer van dit later).

Een 15 km voor de laatste stop staat een deelnemer te voet met een volledig stuk gereden achtervelg. Een kleine 10 km verder kruisen we zijn team buddy die zijn ploegmaat tegemoet rijdt met een reserve achterwiel op zijn rug. Dat wiel is hij gaan ophalen aan de bevoorrading. Beslist een sterk team, want kort nadat wij de meet overschreden, waren zij er ook al. Een echt huzarenstuk!

Na de laatste stop hebben we eigenlijk enkel nog een afdaling richting het stadscentrum van Oudtshoorn. Deze afdaling hebben we reeds eerder in de week, bij de aankomst in Oudtshoorn, gereden. Veel teams stoppen niet meer aan deze laatste stopplaats om tijd te winnen. Wij stoppen toch even om de rug te rechten, het zitvlak even te laten rusten en wat suikers in de tank te gooien.

De finish overschrijden, vóór het stadhuis, geeft een instant shot geluksgevoel aangevuld met trots. De speaker van dienst verwelkomt ook elk amateurteam met de nodige honneurs. Een fotograaf en cameraman leggen elk amateurteam vast alsof ze hier winnen. De hamburger en de drankjes smaken hemels. Er is tijd om alle bekenden te feliciteren en groepsfoto’s en gsm-nummers worden uitgewisseld om de vele foto’s de wereld rond te delen.

‘s Avonds worden we opnieuw verwacht aan het stadhuis voor de after party. Het buffet is in een mum van tijd verorberd. Het is duidelijk dat alle rijders nog een reuzehonger te stillen hebben na een dagje, toch wel hard zwoegen. Moe, voldaan, trots en met veel nieuwe vrienden en herinneringen vinken we dit mountainbike event af op onze bucketlist. We zijn in een rollercoaster gestapt die 5 dagen geduurd heeft. Zuid-Afrika, je wist ons weer te bekoren.

“Baie dankie vir alles!”

Foto’s copyright Oakpics / Cape Pioneer