Mediterranean Epic 2026: abundancia de senderos!

“Deze ga je geweldig vinden, Maya!”

Deze zin, of in ieder geval het idee, werd me door veel mensen ingegeven die weten hoeveel ik van mtb-meerdaagsen houd, en vooral van technische trails. Ik had al eens meegedaan aan de Costa Blanca Bike Race in Calpe en vond het fantastisch. Ik verwachtte een vergelijkbaar parcours. Hoewel de data me niet echt uitkwamen, aangezien ik in de winter niet veel fiets, gaf de wens om mee te doen en mijn Spaans op peil te houden de doorslag. Ik ben een groot fan van duo-wedstrijden, en dit soort wedstrijden is voor mij ook een geweldige gelegenheid om fietsende vrouwen te ontmoeten.

Winter aan de Spaanse kust

Verandering van omgeving! Samen met mijn Zwitserse vriendin Steffi ruilde ik de bergen van Wallis in voor de Middellandse Zeekust. Hoewel de warmere temperaturen welkom waren, was de verlatenheid van het kustplaatsje Oropesa een beetje deprimerend. Er viel amper een mens te bekennen, slechts een paar toeristen; je merkte meteen dat Oropesa vooral een zomerbestemming is. Als je een zomerbezoek plant, wees gerust: volgens onze taxichauffeur die ons op het laatste moment nog een lift gaf, “zijn de toeristen hier aardig”.

Naarmate de start van de Mediterranean Epic naderde, zagen we steeds meer fietsers opduiken, wat bevestigde dat we ons niet van week vergist hebben. Moest dat wel het geval geweest zijn, dan hadden we er nog steeds het beste van kunnen maken, gezien de enorme speeltuin tussen de zee en de heuvels.

Verkenning

We maakten van onze vroege aankomst gebruik om alvast een deel van het parcours te verkennen. En het was liefde op het eerste gezicht, de trails waren zelfs beter dan ik had verwacht. Ze waren erg technisch, zowel bergop als bergaf, waardoor je je soms afvroeg of je wel het juiste pad volgde. Het was ook een goede gelegenheid om mijn materiaal te testen. Ik was blij dat ik een insert in mijn achterwiel had geplaatst; ik merkte meteen dat het een geweldige toevoeging zou zijn. De routes waren vrijwel hetzelfde als vorig jaar, met een paar nieuwe elementen. Iedereen die op dit soort parcours topprestaties wil leveren, doet er goed aan om een ​​grondige verkenningsrit te plannen. Omdat bijna de hele route over openbare paden loopt, kun je nu al beginnen met plannen voor volgend jaar.

Geweldige afdalingen zonder al te veel hoogteverschil

Geen al te ambitieuze doelen hier; ik heb het ideale format gevonden voor de start van het seizoen. We begonnen rustig met een tijdrit van 30 km en 500 meter hoogteverschil om een ​​goed beeld te krijgen van onze conditie! Dit werd gevolgd door etappes van 56 km met 1500 meter hoogteverschil, 81 km met 1600 hoogtemeters, en tot slot een etappe van 56 km met 1400 hoogtemeters. De langste klim van de race overbrugde in de tweede rit een hoogteverschil van 400 meter, met de top op een hoogte van 700 meter. Geen groot risico op hypoxie dus …

Gezien het prachtige landschap was een korte stop op het strand een absolute must. En hoewel het aan het einde van de laatste etappe wat zwaar leek, vonden we het de moeite absoluut waard voor de mooie foto’s!

De fiets?

Mijn trouwe Scott Spark 910 was perfect geschikt voor het parcours. Hij is misschien niet de meest efficiënte qua snelheid, maar zeker qua rijplezier. Ik kon me niet voorstellen om op een hardtail te starten. Sterker nog, ik zag er geen. Als ik nieuwe banden voor deze race zou kopen, zou ik bredere kiezen dan mijn exemplaren van 2.25. De insert gaf me veel gemoedsrust op het zeer rotsachtige terrein, ook al maakt het de fiets zwaarder. En ​​het was een uitstekend idee; ik zag in de vier dagen meer kromme velgen dan wilde dieren.

Waar is de zon?

Hoewel het niet zo warm was als ik had verwacht, was ik erg blij dat ik op droog terrein kon rijden. Dit betekende dat ik minder tijd moest besteden aan het kuisen van mijn fiets, en dat is belangrijk! Gelukkig bleven de wolken weg. Een flinke stortbui had de prachtige rode aarde, die zo kenmerkend is voor deze heuvels, snel kunnen veranderen in gladde klei die aan de fiets blijft plakken. Dus zelfs in Spanje is het verstandig om warme kleding mee te nemen. Terzijde: drie jaar geleden werd de laatste etappe van de Costa Blanca Bike Race in Calpe, die eind januari plaatsvindt, afgelast vanwege een te groot aantal gevallen van onderkoeling nadat het plotseling begon te sneeuwen. In dezelfde wedstrijd werd dit jaar een etappe afgelast vanwege een storm. Dus wees gewaarschuwd!

Wat is er nog meer inbegrepen in de inschrijving, afgezien van de prachtige droge paden?

De basisprijs bedroeg 325 euro. Een prijs die mij volkomen redelijk leek gezien de kwaliteit van de organisatie. Afgezien van wat verwarring rond de tweede etappe, die de kopgroep bij de vrouwen trof, kon ik geen gebreken in de algehele organisatie ontdekken. De politie was ook betrokken om de veiligheid te waarborgen op de weinige wegen die de race doorkruiste.

Na elke etappe werden er maaltijden verstrekt. Ook kon je rekenen op een mechanische service en een bike-wash met een maximale wachttijd van 10 minuten. Elke deelnemer ontving een aantal leuke extraatjes, waaronder een t-shirt en een shirt en vest van Gobik in de kleuren van het evenement.

Wat nog meer? We voegen er een aantal fantastische, energieke vrijwilligers aan toe. Dat is onbetaalbaar!

Grote middelen voor een groot niveau

Als Hors Catégorie-wedstrijd, het hoogste UCI-niveau voor MTB Stage Races, trekt de Mediterranean Epic een groot aantal eliterenners aan die op zoek zijn naar waardevolle UCI-punten. Drones, cameramannen, live-commentatoren, een productieteam – er was zelfs een helikopter. De ingezette middelen lijken extravagant, maar tonen de toewijding van de organisatoren aan de promotie van XCM.

Ook voor amateurs zijn er volop grote middelen beschikbaar!

Hoewel de parcoursen qua afstand en hoogteverschil toegankelijk lijken, zijn ze technisch gezien iets uitdagender, maar niet bijzonder zwaar of gevaarlijk. Er is altijd wel een struik te vinden die beschutting biedt na een rijfout. Pas echter op dat je de lokale flora niet te veel bestudeert, anders loop je het risico de tijdslimiet te missen! Om je een idee te geven: David Valero Serrano won in een totaaltijd van 8 uur en 29 minuten, terwijl de laatste finisher er 16 uur en 47 minuten over deed om de vier etappes af te leggen. Natalia Fischer won bij de vrouwen in 10 uur en 10 minuten. Zelf eindigde ik met een tijd van 11 uur en 51 minuten in het midden van het algemeen klassement en als 11de in de elitecategorie.

Het algehele technische niveau leek me erg hoog. Ik hoefde me in de afdalingen zelden in te houden vanwege minder ervaren concurrenten! Iedere rijder die van technisch rijden houdt en in de winter een redelijke conditie behoudt, hoort zeker thuis op dit evenement. Degenen die zich hebben gericht op training van het bovenlichaam zullen er nog meer van genieten!

Of je nu alleen, met z’n tweeën of zelfs op een e-bike komt. De organisatoren bieden ook een weekendoptie aan (2 dagen racen).

Spaanse sfeer

Ik waardeer MTB-meerdaagsen vooral vanwege de gemoedelijke sfeer. Ik voelde echt geen druk van de andere deelnemers, die steeds vaker snellere vrouwen laten passeren en zelfs andere deelnemers vragen om la chica voor te laten gaan. Dat is zo zeldzaam dat het de moeite waard is om te vermelden!

De maaltijd na de race, soms vergezeld van een liveconcert, was steeds een gezellige aangelegenheid. Pizza, paella, toast met zeevruchten en andere lekkernijen: er was voldoende om ons op te laden voor de volgende etappes. Buiten de race was het echter minder feestelijk. Bijna alles was gesloten. De nachtclubs waren niet open, maar dat was prima, daar waren we toch niet voor gekomen!

De logistiek

Voor de overnachtingen zijn er samenwerkingsverbanden met een hotel en een camping. Daarnaast heeft Oropesa genoeg betaalbare huurwoningen, zeker gezien het seizoen. De nachten zijn koel, dus als je snel koud hebt, controleer dan of er verwarming is. Een van de etappes begon in Castellón en we hadden ervoor gekozen om met de trein te gaan. Hoewel we uiteindelijk tickets konden kopen, konden we niet rekenen op de punctualiteit van spoorwegmaatschappij  Renfe. Je kunt je voorstellen hoe moeilijk het was om lastminute een ​​taxi te vinden die beide fietsen kon meenemen. Hoe dan ook, we hadden een goede adrenalinekick om de dag goed te beginnen!

Teruggaan? Claro que si!

Hoewel de datum wat vroeg in het seizoen leek, overtuigde de zeer professionele organisatie en het plezier van het fietsen op deze prachtige paden me. We zagen nauwelijks asfalt en de paden leken eindeloos. Bovendien zijn de tamelijk ruige heuvels niet erg druk, althans niet in deze tijd van het jaar. We werden dan ook helemaal niet gestoord door andere trailgebruikers. En ik had ook niet het gevoel dat de wedstrijd opdringerig was. Ik kom dan ook graag terug om in de regio te fietsen, al dan niet in wedstrijdverband, en maak dan van de gelegenheid gebruik om een ​​omweg te maken en de prachtige stad Valencia verder te verkennen!

Meer info via https://mediterraneanepic.com/mediterranean-epic/

Foto’s copyright Mediterranean Epic – Epic and Legend by 98p