Kan een batterij de eigenschappen van een e-mountainbike veranderen? Test met de Moustache Game:

De Moustache Game kennen we al van vroeger. Onderstaande is dus geen test die je hier gaat lezen, maar wel het verhaal over vier dagen waarin we de verschillende configuraties hebben afgewisseld op basis van de geplande ritten. Er zijn materiaalkeuzes die niet veel veranderen aan een fiets. De keuze van batterij doet dat wel. Het is niet alleen een kwestie van actieradius: het gaat ook om gewicht, balans en uiteindelijk het type rit dat je overweegt.

Moustache Game 160.8: de configuraties

De fiets die ons tijdens dit lange weekend vergezelde en waarmee we de test deden, was de Moustache Game 160.8, het middelste model uit het gamma met een adviesprijs van € 6.379. Met 170 mm veerweg vooraan en 160 mm achteraan, een Fox 38 Factory-voorvork, Shimano XT-remmen met vier zuigers en een SRAM GX AXS-aandrijving heeft deze fiets een coherente afmontage waarop we gedurende het hele verblijf niets aan te merken hadden.

Qua motor vertrouwt hij op een Bosch Performance Line CX. Tijdens onze test konden we de update uitvoeren die het koppel verhoogt naar 120 Nm, maar we kozen ervoor om alleen de Turbo-modus op die waarde in te stellen en de andere modi op 100 Nm te laten staan. In de praktijk schommelden we voornamelijk tussen de standen Tour en eMTB, dus op 100 Nm, met af en toe een stoot Turbo op de echt steile stukken.

Blijft de variabele over die ons hier interesseert: de batterij. De Game is verkrijgbaar met 600 Wh of 750 Wh in het frame, beide compatibel met de Bosch PowerMore 250-range extender, een extra batterij die op de plek van de bidonhouder wordt bevestigd voor 1,5 kg extra gewicht. Zo kom je, afhankelijk van de configuratie, uit op 850 of 1.000 Wh.

Een punt om te weten voordat je in deze PowerMore-range extender investeert: je zou in de verleiding kunnen komen om deze als eerste leeg te rijden, zodat je hem na enkele specials in de auto kunt achterlaten om de fiets lichter te maken. Dat is niet mogelijk. Met het DualBattery-systeem van Bosch gebeurt het ontladen gelijktijdig en dit is niet instelbaar, in tegenstelling tot wat Specialized aanbiedt op zijn Levo. De extender raakt dus op hetzelfde moment leeg als de hoofdbatterij, en je moet hem afzonderlijk opladen, aangezien de fiets maar één laadpoort heeft.

Donderdag: de grote batterij voor een zware dag

Het programma van de eerste rit bestond uit een grote ronde van 45 km met 2.000 hoogtemeters. Het vertrekpunt lag op de col de la Schlucht, gevolgd door een afdaling tot aan het einde van de vallei voordat we weer mochten klimmen. De fiets zelf was zo zwaar mogelijk beladen, dus met de batterij van 750 Wh in het frame én de range extender.

We reden overigens niet alleen. We werden vergezeld door Moustache-ambassadeurs Freddy Porret en Elise Boeuf, Clément Bonneau namens het merk Moustache en Guillaume Heinrich van Bosch. Een groep met heel verschillende lichaamsbouwen op hetzelfde parcours, en we zullen later op de dag zien dat dit detail zijn belang heeft.

Het parcours van vandaag hebben we aan Guillaume te danken. Hij woont aan de andere kant, in de Elzas, kent de Munstervallei op zijn duimpje en neemt ons mee over zijn officiële tracks. Eerst de Gasch’Nord, die bijna 500 meter afdaalt vanaf de hoogtes tot aan Stosswihr: een trail vol kombochten en flow over prachtige aardepaden, die steeds ruiger wordt naarmate je afdaalt. Vervolgens, later op de dag, de Mémorial, boven Hohrod.

Deze laatste verdient het om bij stil te staan. Uitgezet door de Trail Patrol van Nicolas Lau in samenwerking met het Regionaal Natuurpark Ballons des Vosges, is dit de eerste permanente enduroroute van de vallei, die sinds 2018 het hele jaar door open is. De route meandert door de granaattrechters van het slagveld van Le Linge, een belangrijke herdenkingsplek uit 14-18. De gemeente, het natuurpark, mountainbikers en erfgoedverenigingen moesten nauw samenwerken om deze trail te realiseren. Met een lengte van drie kilometer, bijna 450 meter afdaling, kombochten, boomwortels en een rotssectie was dit de mooiste trail van de dag.

En aangezien de vraag vaak terugkomt: deze twee parcoursen zijn officieel en uitgepijld, en worden onderhouden door de Trail Patrol. Je rijdt er dus volkomen legaal, met de zegen van de gemeenten en het natuurpark. Als je door de Elzas reist, is de Munstervallei het absoluut waard om een dag voor uit te trekken.

De Game is een aluminium fiets, en dat voel je. Niets dat een onoverkomelijk probleem vormt, maar het gewicht vergeet je niet. Wanneer je de range extender toevoegt aan de grote batterij, komt er anderhalve kilo bij en wordt de fiets nog wat massiever. Toch wordt het nooit hinderlijk: je moet er simpelweg mee leren omgaan.

Tijdens het klimmen vinden we een bekende en vertrouwde motor terug. Het gewicht belemmert het klimmen niet echt en de fiets blijft efficiënt, zelfs wanneer de helling echt steil wordt. Hij steigert niet, het voorwiel blijft strak aan de grond en hij blijkt behoorlijk op zijn gemak bij het overwinnen van obstakels.

In technische passages geldt hetzelfde: de Game verwerkt obstakels zuiver en houdt zijn voorzijde aan de grond. Je merkt dat de configuratie hem wat wendbaarheid kost, maar hij redt zich uit de meeste situaties zonder dat je er hard voor hoeft te vechten.

Het is in de afdaling dat hij ons het meest wist te bekoren. De fiets is erg leuk om mee te rijden; hij laat zich intuïtief sturen en binnen een paar bochten heb je hem helemaal onder de knie. Dat is ongetwijfeld zijn sterkste troef: hij voelt meteen vertrouwd aan en het rijplezier laat niet lang op zich wachten.

Je voelt aan de voorkant wel het gewicht van de grote batterij, omdat deze wat langer is. Maar over het algemeen werkt dat gewicht in het voordeel van de fiets: het drukt hem tegen de grond en geeft hem een fantastische stabiliteit wanneer de snelheid oploopt.

Aan het einde van de dag kwam de regen opzetten en moesten de laatste beklimmingen worden getrotseerd over natte stenen.

De regen kreeg niet het laatste woord. We zijn gestopt om de koekjes aan te vallen en daarna weer op pad gegaan.

Omdat de vermoeidheid toeneemt, moet je extra opletten: op dit soort terrein laat een zware e-mountainbike zich niet vanzelf sturen, je moet er voor werken. Niet overdreven hard overigens, want de fiets blijft goed onder controle en houdt zich staande in een breed scala aan situaties.

Wat de range extender betreft: die merk je amper op. Je moet alleen de bidonhouder opofferen en het installeren is in een paar seconden gepiept.

Twee batterijen, twee resultaten

Wat overblijft van deze dag is het essentieelste: met deze configuratie geeft de Game toegang tot de echt zware tochten.

Een van de Moustache-ambassadrices die ons vergezelde, Elise Boeuf, legde de volledige ronde af met exact dezelfde setup als de onze: 750 Wh in het frame en een range extender van 250 Wh, goed voor 1000 Wh in totaal. Ze eindigde met 5% batterij. Wij van onze kant moesten onderweg van batterij wisselen. We reden absoluut niet zuinig, door de shootings onderweg, de vele stops en het telkens opnieuw vertrekken op een helling. En voor de zwaardere rijders, zoals onze tester hier, valt de energierekening uiteraard niet te vergelijken met die van een lichte rijder.

Zelfde fiets, zelfde parcours, zelfde dag, zelfde hoeveelheid energie aan boord, en twee verschillende uitkomsten. Dat is uiteindelijk het meest sprekende bewijs.

Vrijdag: de kleine batterij voor een snelle rit

De volgende dag, zowel een verandering van decor als van configuratie. We zetten koers naar de andere kant van de bergkam, naar het gekende La Bresse, om de hoogtes op te zoeken en te genieten van prachtige uitzichten op de valleien en de onderliggende meren.

De fiets is rijklaar gemaakt met alleen de 600 Wh-batterij, en we krijgen vandaag extra gezelschap van Adrien Dailly en Emeric Ienzer, de twee rijders van het Moustache SR Suntour-team, die later dat weekend ook aan de wedstrijd zullen deelnemen (zie verderop). Met andere woorden: we gaan trails opzoeken die vergelijkbaar zijn met die van de wedstrijd, samen met degenen die de wedstrijd zullen rijden. Een korte rit die van start tot finish bijna uitsluitend in de Turbo-stand wordt gereden.

Het verschil in configuratie springt op het eerste gezicht niet meteen in het oog als je begint te trappen. Pas in het terrein komt het echt naar voren, en we moeten toegeven dat onze manier van trappen zelf ook veranderd is: we vliegen er met een heel andere insteek tegenaan.

Maar eenmaal op gang is het resultaat duidelijk. De voorkant van de fiets is lichter geworden, wat je vooral merkt wanneer je aan het stuur moet trekken om over obstakels te gaan. Het positioneren van het voorwiel gaat natuurlijker. En in een mooie, zeer steile special aan het einde van het parcours wordt dat bevestigd: de voorkant laat zich vrijer sturen.

Laten we zeggen dat de Game wat makkelijker wordt, zonder van karakter te veranderen. Je zit nog steeds op dezelfde fiets, maar dan net wat aangenamer om te besturen.

Moustache-ambassadeur Freddy vertelt ons dat hij zijn configuratie van vandaag erg kon waarderen:

Bij dit type van snelle rit speelt de actieradius niet echt een rol. We hebben gereden zonder ons in te houden, wetende dat de rit vrij kort zou zijn.

Zaterdag: de kennismaking en de massastart; met 600 Wh

In het weekend legde de Game op diezelfde trails van La Bresse een ander examen af: dat van de chrono. En het was Manu Warnet die dat voor Vojo voor zijn rekening nam, iemand die nog nooit op een e-bike had geracet. Manu Warnet is een Nederlandse rijder die al een tiental jaar endurowedstrijden rijdt. Hij heeft deelgenomen aan meerdere seizoenen van de wereldbeker enduro en is een vaste klant bij regionale wedstrijden in België en de Vogezen.

De Moustache e-Enduro des Hautes-Vosges schakelde dit jaar over op een 100% elektrisch formaat, een primeur voor dit evenement dat in La Bresse werd georganiseerd door Rémy Absalon en het bureau IRWEGO. Moustache was de hoofdsponsor.

Eerst moest de fiets op punt gezet worden. En het was bergop dat Manu verwachtte het meest af te zien.

Manu had nog nooit op zo’n krachtige e-bike gereden, en zijn ervaring met elektrische fietsen was beperkt. Toch bleek hij veel meer controle over de motor te hebben dan verwacht, zonder dat hij zelfs maar de Bosch-app had geopend om iets aan te passen.

Vrij snel begon hij, gewoon voor het plezier, ingewikkelde passages op te sporen en de grenzen van de fiets op te zoeken. Toch moest er nog één reflex worden gecorrigeerd, en dat is die van de fietser op een gewone (spieraangedreven) fiets.

Dat is uiteindelijk de belangrijkste les van deze verkenningen: zolang je de juiste impulsen geeft, kun je de fiets de rest laten afhandelen. Trappen op het juiste tempo, je evenwicht bewaren, en je raakt boven.

In de afdaling geldt dezelfde logica van aanpassing. Manu is gewend om laat te remmen en alles op het laatste moment te beslissen, wat niet goed werkt met het gewicht van een elektrische mountainbike. Er moest regelmatiger gereden worden: anticiperen op rempunten en koerswijzigingen, en een constantere snelheid aanhouden. Wat betreft de instellingen lag de nadruk, na het aanpassen van de contactpunten, vooral op de balans tussen de voor- en achterkant.

Het wisselen van de ene batterij naar de andere vormt geen enkel probleem. De batterij komt eruit via een luik dicht bij de motor, en de handeling is in een paar ogenblikken geregeld. Dat is precies wat de optie zo interessant maakt: je kunt ‘s ochtends zelf je configuratie kiezen, afhankelijk van je programma.

Om 17.00 uur was het dan eindelijk tijd voor de massastart. Op het programma: 6 km, 180 positieve hoogtemeters en 420 negatieve hoogtemeters. Een korte wedstrijd waarbij het batterijniveau geen rol speelt, en waarvoor Manu de batterij van 600 Wh verkoos.

Manu rondde de proef af in 13’05, als vierde van de 55 deelnemers, op 29 seconden van winnaar Emeric Ienzer, met wie we de dag voordien de trails al verkenden.

Volgens Manu was de manier waarop de organisatie de massastart had opgebouwd ideaal voor de e-bike: je klimt via technische secties, je daalt af via specials en het geheel voegt een echte fysieke laag toe. Hij gaat zelfs nog verder: het was de meest fysieke race van zijn seizoen.

Zondag: de e-enduro, met 750 Wh

Op zondag iets heel anders: 6 klassementsproeven, 40 km, 1.400 positieve hoogtemeters en 1.700 negatieve, met slechts één zetellift om weer naar boven te gaan, de rest moest op de fiets gebeuren. De organisatie liet weten dat één batterij volstond voor het hele weekend. Manu stapte voor deze dag over op de 750 Wh.

Met Adrien Dailly stond de regerende wereldkampioen E-Enduro – en de nieuwste aanwinst van het Moustache SR Suntour-team – aan de start. Dat geeft meteen aan op welk niveau Manu de strijd aanging voor zijn allereerste e-bike race.

Een andere bijzonderheid: twee van de zes klassementsproeven waren ‘power stages’, ofwel hele korte proeven bergop. Op papier was dit precies waar Manu het meest tegenop zag, aangezien hij van een gewone fiets (zonder trapondersteuning) kwam en de ondersteuning bergop voor hem nog één groot raadsel was. In de praktijk bracht hij het er meer dan goed vanaf. Op de langste van de twee zette hij de tweede tijd van de dag neer, op slechts een tiende van een seconde van Emeric Ienzer, de latere winnaar van het weekend. Het was zijn beste resultaat van het hele evenement, en dat op precies het onderdeel waar hij zich het meest zorgen over maakte.

Even later kantelde de wedstrijd voor hem. Een lekke band in de tweede klassementsproef, de langste van de dag, en zes minuten waren gevlogen: 14’26 waar de besten onder de negen minuten doken. Het soort incident dat je in de enduro ongenadig hard afstraft.

Manu sloot zijn weekend af op de negentiende plaats in het klassement, een uitslag die een vertekend beeld geeft van zijn race. In de vijf andere klassementsproeven zette hij de vierde tijd neer in het bikepark en de vijfde op een andere proef. Voor een eerste wedstrijd op een e-bike, tegen een deelnemersveld van dit niveau, is dat een heel mooie prestatie.

En de batterij in dit alles?

Tijdens de wedstrijd reed Manu in de verbindingsritten op de standen Tour en eMTB, in Turbo zodra het steil of technisch werd, en vol gas in Turbo tijdens de klassementsproeven. Hij kwam over de finish met nog 30% batterij over — genoeg om er meteen nog twee klassementsproeven achteraan te doen, puur om de batterij leeg te rijden. De echte besparing zat ergens anders, en dat was een opmerking die niemand had verwacht.

Als het gaat om het verschil in gedrag tussen de twee configuraties, relativeert Manu dit. Bij een fiets van deze omvang vormt het verschil tussen 600 en 750 Wh immers maar een klein percentage van de totale massa, en dat is niet wat het rijgevoel bepaalt. Wat volgens hem echt telt, is de manier waarop dat gewicht over de fiets verdeeld is. En dat is volgens hem precies waar Moustache goed werk heeft geleverd: het verklaart waarom hij zich zo snel op zijn gemak voelde op de Game.

Dat maakt de optie overigens niet overbodig, integendeel: hij prijst het gemak waarmee je van de ene opstelling naar de andere overschakelt, en hij geeft duidelijk aan dat als hij een Game thuis had staan, hij zijn configuratie zou kiezen in functie van de geplande rit.

De echte les van het weekend

Blijft over waar niemand het over heeft wanneer men over een e-MTB praat: de wegligging in de afdaling. En op dit terrein is Manu stellig. Volgens hem is dit de meest stabiele fiets waar hij ooit op heeft gereden. Wat hem het meest heeft verrast, waren de blind gereden specials op zondag en het vertrouwen dat hij had in de grip op off camber hellingen vol boomwortels. Hij beschrijft een reeks momenten waarop hij normaal gesproken een voet aan de grond zou hebben gezet, maar waar dat simpelweg niet nodig was. In de ruwe, snelle secties behield de Game zijn rust zoals geen enkele andere machine voor hem dat deed.

De vraag is of hij vanaf nu anders naar de e-racefiets kijkt? Het antwoord is ja, en zonder enig voorbehoud.

Volgens hem geeft de manier waarop de organisatie het weekend heeft opgebouwd het gevoel van twee verschillende sporten, die even leuk zijn. En zijn advies aan iedereen die van klassieke enduro houdt en over een e-bike beschikt, is duidelijk: je moet absoluut niet aarzelen om een van deze wedstrijden uit te proberen.

Verdict: welke configuratie voor welk doel?

Wat vooral bijblijft na deze vier dagen, is de luxe om op dezelfde fiets met twee verschillende configuraties te kunnen rijden. Het is de beste manier om erachter te komen waar de echte voorkeur naar uitgaat. Met de 600 Wh-batterij zijn de mogelijkheden al erg uitgebreid en stuurt de fiets een stuk prettiger. Dit is de juiste keuze voor avondritjes en middagen op de lokale trails. En de combinatie met een range extender voor de dagen waarop je verder wilt kijken, is simpelweg een uitstekende optie.

Met de 750 Wh-batterij koop je vooral gemoedsrust. Dat is de keuze die onze tester zou maken gezien zijn postuur en gebruik, puur omdat hij het prettig vindt om nooit aan de batterij te hoeven denken.

Blijft de fiets zelf over, en dat is misschien wel de echte conclusie. De Moustache Game is niet de meest levendige of scherpe e-mtb op de markt, maar niks wijst erop dat dit het doel was van het merk. De fiets is daarentegen een meester in veelzijdigheid, in staat om rijders met uiteenlopende profielen aan te spreken op even gevarieerd terrein. Je kunt er stevig tegenaan gaan en hij geeft geen krimp, terwijl hij veel comfort en gebruiksgemak behoudt op de enduro-specials. Het frame is uitstekend ontworpen; je voelt je meteen op je gemak en de fiets blijft toegankelijk. Is dat niet waaraan je een geslaagde machine herkent?

Meer info via https://moustachebikes.com/nl-BE/elektrische-fietsen/samedi-29-game/game-160-8