Test nieuw | Mondraker Zendit R: aluminium achterkant, maar intact platform

Een paar maanden geleden ontdekten we de Mondraker Zendit in zijn eerste uitvoering, met een volledig carbon frame. Een fiets die indruk op ons maakte met zijn lange veerweg, agressieve geometrie en een superkrachtige Avinox-motor, maar bovenal met een uitstekende achtervering, veel grip en uiteindelijk een veelzijdiger rijgedrag dan we hadden kunnen verwachten.

Met de nieuwe Zendit R en Zendit S introduceert Mondraker geen nieuwe generatie of een nieuw platform. De carbon voorvork is identiek, de kinematica en geometrie zijn behouden, evenals de Avinox M2S-motor, de 800 Wh-batterij, de 165 mm veerweg achteraan, de 170 mm veerweg vooraan en de mullet-configuratie. Er is slechts één belangrijke verandering aan het frame: de achtervork, die voorheen van carbon was, is nu van aluminium.

Het doel is glashelder: de instapprijs voor de Zendit-familie verlagen zonder een uitgeklede versie van de fiets te ontwikkelen. De R- en S-modellen zijn daarom lager gepositioneerd dan de Zendit RR, RR S en XR die al in de catalogus staan, met minder prestigieuze onderdelen en de nieuwe Stealth Alloy-achterdriehoek.

Dezelfde Zendit, andere achterdriehoek

Om de R- en S-modellen te begrijpen, moeten we beginnen met wat er niet is veranderd: het complete voorste gedeelte van het frame is afkomstig van de carbon Zendit. We zien de Stealth Air Carbon-driehoek, ontwikkeld rond de integratie van het Avinox-systeem, evenals de Zero-veringarchitectuur.

Mondraker behoudt ook de lagers met identieke afmetingen op de verschillende draaipunten, met twee extra afdichtingen die ontworpen zijn om ze beter te beschermen tegen water en vuil. Hetzelfde geldt voor de wielen: de Zendit R en S zijn nog steeds ontworpen rond een 29 inch voorwiel en een 27,5 inch achterwiel. In tegenstelling tot de carbon versie, waarop achteraf een 29 inch wiel gemonteerd kon worden met behulp van een flip-chip, is dit niet mogelijk op deze R- en S-versies vanwege de aluminium achterdriehoek. Mondraker legt uit dat ze voor deze configuratie hebben gekozen om stabiliteit bij hoge snelheden, grip en gebruiksgemak te combineren.

Aan de achterkant maakt het carbon echter plaats voor een nieuwe Stealth Alloy-structuur. Hierin schuilt de belangrijkste evolutie van deze twee modellen. Voor het Spaanse merk was er geen sprake van het vereenvoudigen van het platform om een ​​minder capabele Zendit te creëren. De materiaalkeuze maakt het vooral mogelijk om twee meer betaalbare uitvoeringen aan te bieden.

Avinox M2S-motor: ook hier verandert er niets

De Zendit R en S behouden de Avinox M2S-motor en de 800 Wh-batterij van de duurdere modellen. Dit is een belangrijk element in de positionering van deze twee versies. Mondraker had van deze prijsverlaging gebruik kunnen maken om de batterij of motor aan te passen voor een meer economische optie, maar dat hebben ze niet gedaan.

We zien dus precies dezelfde combinatie als bij de carbon Zendit: een extreem krachtige motor, maar gekoppeld aan een frame dat die kracht kan benutten dankzij de tractie van de achtervering.

Geometrie

De fiets behoudt de tamelijk radicale specificaties van de Zendit: een balhoofdhoek van 63,5°, een effectieve zitbuishoek van 77° en een trapashoogte van 345 mm in de standaardpositie. De reach bedraagt 480 mm in maat M/L, terwijl de liggende achtervork 450 mm meet op de maten S tot en met M/L, en 455 mm op de maten L en XL.

Met de flip-chip kun je overschakelen naar de lage stand. De balhoofdhoek daalt dan naar 63,15°, de trapashoogte naar 340 mm en de reach neemt met 4 mm af. We hebben voor het grootste deel van onze tests voornamelijk de “Standard” stand gebruikt, omdat deze beter aansloot bij ons terrein en onze rijstijl. De “Low” stand benadrukt het relaxte, enduro-georiënteerde karakter van de fiets nog verder.

Nog steeds 170/165 mm veerweg en de Zero-vering

Hetzelfde geldt voor de vering. De R- en S-modellen behouden 170 mm veerweg aan de voorzijde en 165 mm aan de achterzijde, met hetzelfde Zero-platform dat een van de sterke punten van de fiets is. Ter herinnering: het doel van het merk is om de demper zo dicht mogelijk bij de trapas en de motor te plaatsen om het zwaartepunt van de fiets zo laag mogelijk te houden.

Twee nieuwe modellen, R en S, die financieel toegankelijker zijn

Uiteindelijk zullen de twee nieuwe Zendits zich vooral qua componenten onderscheiden van de versies die we al kenden. De hiërarchie is daardoor vrij eenvoudig te begrijpen: dit zijn geen twee nieuwe Zendits, maar twee nieuwe instapmodellen voor de Zendit.

De Zendit R, het model dat wij hebben getest, is voorzien van een Fox 38 Performance-voorvork in combinatie met een Fox Float X Performance-demper. De aandrijving bestaat uit een SRAM S1000 Eagle AXS T-Type derailleur en stoppen doe je met SRAM Maven Base-remmen. Rond de DT Swiss Hybrid H 1900 Spline-wielen liggen een Maxxis Assegai 29×2.5 WT MaxxGrip EXO+ band aan de voorzijde en een Minion DHR II 27.5×2.5 WT MaxxTerra met een DoubleDown karkas aan de achterzijde. Het opgegeven gewicht bedraagt 23,95 kg.

De Zendit S gebruikt hetzelfde carbon/aluminium frame en dezelfde Avinox M2S/800 Wh, maar is uitgerust met een RockShox Zeb Base Rush RC-voorvork, een Super Deluxe Select-demper, Mavic E-Access XR30-wielen, Sram Maven Base-remmen en een Sram 70 Eagle T-Type aandrijving. Mondraker geeft een gewicht van 24,4 kg op.

Wat de prijs betreft, begint de Zendit S bij € 6.499, terwijl de R-versie € 7.499 kost. Ter herinnering: het eerste volledig carbon model (Zendit RR) kost € 8.499, gevolgd door twee duurdere modellen (Zendit RR S voor € 10.499 en Zendit XR voor € 12.499).

Mondraker Zendit R: de terreintest

Onze eerste indruk na een paar pedaalslagen: we herkenden de Zendit meteen. De achtervering blijft een van de sterkste punten. De 165 mm veerweg wordt bijzonder goed benut en biedt een uitstekende gevoeligheid voor kleine oneffenheden, terwijl er voldoende ondersteuning is om te voorkomen dat de vering inklapt zodra je er gewicht op zet. Het meest indrukwekkend is de demping halverwege de veerweg, waarbij het einde van de veerweg zeer soepel verloopt. Het resultaat is verbazingwekkend comfortabel en efficiënt, zozeer zelfs dat je bijna vergeet dat je op een 27,5 inch achterwiel rijdt. Bovenal herontdekten we het vermogen van de achtervering om het terrein te volgen en grip te behouden. Op ruwe stukken blijft het wiel opmerkelijk goed verbonden met de grond. En op technische beklimmingen wordt deze kwaliteit met de Avinox nog duidelijker: in plaats van simpelweg veel vermogen te hebben, slaagt de Zendit erin een flink deel daarvan over te brengen op de grond.

Carbon versus aluminium: voel je echt het verschil? Dat was natuurlijk de hamvraag van deze test. En ons antwoord verdient wat nuance: we voelden geen opvallend verschil. Bij het overstappen op de Zendit R kregen we niet die soms zo sterke indruk dat een fiets flexibeler, minder precies of juist stijver is geworden. We herontdekten vooral de sensaties die we al kenden van de volledig carbon Zendit: de kwaliteit van de achtervering, de grip, het gemak waarmee het achterwiel het terrein volgt en die geslaagde combinatie van stabiliteit en wendbaarheid. Bovendien lijkt de stijfheid van het frame bijzonder goed in balans. De Zendit mist geen precisie en kan de eisen van zijn krachtige motor zonder problemen aan, maar behoudt tegelijkertijd een zekere mate van comfort op ruw terrein. Het is moeilijk te zeggen of dit gevoel komt door een frame dat minder stijf is dan bij oudere Mondraker-modellen of door de uitstekende werking van de achtervering, maar het resultaat is overtuigend.

Dit betekent uiteraard niet dat we kunnen beweren dat de twee achterframes mechanisch identiek zijn. We hebben de twee fietsen niet direct na elkaar op dezelfde trails gereden, met exact dezelfde instellingen. Het is dus geen echte directe vergelijking en het zou riskant zijn om op basis hiervan een verschil in stijfheid te meten.

Wat onze test ons wél laat zeggen, is dat de overstap naar aluminium niet direct merkbaar was toen we eenmaal op de trails waren. Belangrijker nog, het lijkt de kwaliteiten die we zo waardeerden aan de carbon Zendit niet te hebben tenietgedaan.

De Zendit behoudt de dubbele persoonlijkheid die ons al had overtuigd. En dat is eigenlijk een van de aangename verrassingen van dit platform: ondanks de royale veerweg en de agressieve geometrie is hij aanzienlijk minder veeleisend dan sommige oudere Mondraker-modellen. Het is een fiets met een sportief karakter, maar zonder onstuimig te zijn.

In een rustig tempo is de Zendit een comfortabele, voorspelbare en betrouwbare metgezel. Je hoeft hem niet constant tot het uiterste te drijven om ervan te genieten, ook al kan hij wat tam of zelfs licht traag aanvoelen tijdens een fietstocht. Hij blijft een prima klimfiets, maar het zou bijna zonde zijn om hem daartoe te beperken.

Want het is pas wanneer je het tempo opvoert dat de Zendit zijn ware karakter onthult. Hij houdt ervan om flink op de proef gesteld te worden, om scherpe bochten te nemen en agressief te rijden. Dan wordt hij verrassend wendbaar en speels voor een e-MTB van dit formaat. Je herontdekt een levendige fiets, terwijl hij tegelijkertijd een opmerkelijke stabiliteit behoudt wanneer het terrein sneller, ruiger of steiler wordt.

Uiteindelijk komt hij in deze omstandigheden echt tot zijn recht. De Zendit is niet bijzonder zwaar, maar ook niet bepaald licht, en je krijgt het gevoel dat er nog ruimte is voor verbetering in een lichtere versie zoals de Zendit RR. Desondanks is de balans tussen stabiliteit, comfort en responsiviteit al opmerkelijk goed.

Even een korte opmerking over de componenten, waar deze R-versie ons aangenaam verraste. Zonder te willen imponeren met topklasse onderdelen, biedt Mondraker een samenhangend en doordacht geheel waarmee je al volop kunt genieten van de mogelijkheden van de fiets. Van een middenklasse model kun je eigenlijk niet veel meer verwachten.

Het enige punt waar een upgrade overwogen zou kunnen worden, is de voorvork. Sommige testers vonden het gedrag ervan iets te lineair voor zo’n capabele machine. De beperkingen van de hydraulische cartridge worden hier duidelijk, vooral bij een harder tempo. Het contrast is des te opvallender omdat de achtervering bijna grenzeloos lijkt.

Een concurrent van de Orbea Wild LT Avinox?

Het is moeilijk om de Zendit R niet te vergelijken met de Orbea Wild LT, aangezien beide fietsen in dezelfde categorie vallen en dezelfde motor hebben. “De Zendit is iets minder wendbaar bij het veranderen van richting en is minder makkelijk om sprongen mee te maken, maar het blijft een van de meest speelse e-MTB’s op de markt. Aan de andere kant biedt hij een nog stabieler rijgedrag en een bijzonder verfijnde achtervering. De Orbea behoudt ondertussen zijn voordeel op het gebied van trapefficiëntie en responsiviteit bij het accelereren, zelfs in de aluminium versie”, legt Olivier uit, die de Wild LT tijdens de lancering in juni vorig jaar heeft getest. Dit is dus geen directe vergelijking, aangezien de twee fietsen niet naast elkaar op hetzelfde terrein zijn getest.

Verdict

Het resultaat is bijna eenvoudiger dan verwacht: de Zendit R is in de eerste plaats een Zendit. En dat is precies wat Mondraker voor ogen had. De achtervork is van carbon naar aluminium gegaan, de onderdelen zijn betaalbaarder geworden, maar het platform is intact gebleven. Dezelfde geometrie, dezelfde kinematica, dezelfde veerweg, dezelfde mullet-configuratie, dezelfde motor en dezelfde batterij: de grootste veranderingen zitten in de technische fiche en vooral in de prijs. Wat de Zendit echter definieerde, lijkt hetzelfde te zijn gebleven.

Op de trails treffen we een bijzonder goed ontwikkelde e-MTB aan, met een opmerkelijke achtervering, een goed uitgebalanceerd frame en een toegankelijker gevoel dan wat Mondraker ons in het verleden soms heeft geboden. Hij is comfortabel en beheersbaar tijdens toerritten, maar onthult zijn volledige potentieel pas wanneer je het tempo opvoert en het terrein veeleisender wordt.

Meer info via https://mondraker.com